ciemno
cicho
lampa przymrużyła oczy
frędzle obrusu rozplotły warkocze
wieczorne
spod dywanu wypełza smutek
sadowi się wygodnie
w fotelu
jeszcze gorąca herbata
parę słów
co wpełzają między dźwięki muzyki
i już kot owija mu się wokół kolan
widzę
że zostanie ze mną
kwiaty moich pragnień
układam w bukiet
odstawiam na półkę
i żegnając
obolałym spojrzeniem wprost z serca
idę rozwiesić pranie
owoce mojego życia
parę słów które w kimś zostaną
sweter na drutach wełniany
i konfitury
samotność duszy
która nie pamięta
kim jest i skąd
dlaczego wybrała cierpienie
i zdradę
po co
pnie się i zsuwa
po śliskiej ścianie życia
w jego całej iluzorycznej
„rzeczywistości”
brnie w ciemności
z wielu dróg wybierając tę
najbardziej pod górę
i wiatr
przystaję
ze zdziwieniem unosząc brwi
grzebiąc po kieszeniach
w poszukiwaniu
jakiegokolwiek znaku
a może zamknąć oczy
może zawrócić…
jeśli kiedyś wygładzę wszystkie fałdy
będę mogła
ułożyć się bez załamań
i zagięć
zasnąć
z uśmiechem pod powiekami
zniknie oczekiwanie na jutro
a dziś spełni swoje zadanie
będę szczęśliwa
a serce
się uspokoi
dziobiąc oskarżeniami
strosząc pióra
z dumą
bo bardziej kolorowe
czyste jak sumienie
z każdym wydanym sądem
przeskakując na wyższą grzędę
jeszcze parę bezeceństw
do obgdakania
krzywd nie do przebaczenia
i wdrapując się grzbietach
już zbierasz się do lotu
niemal jak orzeł
lecz w kurniku
niebo jest pod pazurami
wystarczy pogrzebać
We use cookies to facilitate the use of our website and for statistical purposes. By using our website you agree to our use of cookies. If you do not block these files, you agree to their use and saving in the device's memory. Remember that you can manage cookies yourself by changing your browser settings.